மழை

யாதுமாகி நின்ற காளி - நின்னைச் சில வரங்கள் கேட்பேன் - அவை நேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் - என்றன் முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் - இன்னும் மூளாதழிந்திடுதல் வேண்டும் - இனி என்னைப் புதிய உயிராக்கி - எனக்கேதுங் கவலையறச் செய்து - மதிதன்னை மிகத் தெளிவு செய்து - என்றும் சந்தோஷங் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்!

Showing posts with label கவிதை. Show all posts

19 February 2010

பெற்றவள்

நீண்டநாள் பார்க்க மறந்து
நிஜமுகம் மறைந்து
நினைவடுக்குகளில் தங்கிப்போனவளை
மீண்டும் இழுத்து கண்களில் நிற்கவைத்துப்பார்க்கிறேன்

பெற்றதை
என்னப் பெத்தாளே
என்று கொஞ்சும் போது.

11 January 2010

பார்த்தும் பாராத விநாடிகள்

ஒரு நிமிடத்திற்கும்
குறைவான நொடிகளே
தேவைப்படும்

சட்டென புறங்காலில்
ஏதோ பட்டதைப்போல
திரும்பவேண்டும்

நேரம் பார்ப்பதைப்போல
மணிக்கட்டை நோக்கி
தலை கவிழவேண்டும்

கடிகாரமில்லையெனில்
கைபேசியை தீவிரமாய்
ஆராயவேண்டும்

கையில் ஒரு குழந்தையிருப்பின்
இன்னும் வசதி
எங்கோ வேடிக்கைப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்
குழந்தையிடம்
என்னடா ஆச்சு? என்று வினவ வேண்டும்

போதும்
இடைப்பட்ட இந்த நேரத்தில்
நீங்கள் பார்த்துப்பார்த்து பழகிய நபர்
தற்செயலாய் இப்போது பார்க்க நேரிட்ட
பழக விரும்பா நபர்
உங்களை கடந்திருப்பார்

உங்களை கடந்தவரின் பின்புறம் பார்த்து
அவரை நீங்கள் புறந்தள்ளிவிட்டதாய்
ஒருபோதும் நினையாதீர்கள்

இந்த உங்களின் கால அவகாசமும்
முகம் திருப்பலும்
அவருக்கு(ம்) தேவையாயிருந்திருக்கும்
பார்த்தும் பார்க்காதது போல
உங்களைக் கடக்க.

குறிப்பு: 'உரையாடல் சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு' கவிதைப் போட்டிக்கான கவிதை

06 November 2009

நீளாத கை

அடித்துப்பிடித்து
ஆபிஸுக்குப்போய் வந்து
அக்கடான்னு சாஞ்சி,
அரக்கப் பறக்க தின்னாம
அள்ளி கிள்ளி ஆசையா
ஒரு வாய்
உள்ள போக

அடுத்த வாய்க்கு
அடுத்த வாய்
அபுக்குன்னு பிடுங்குவ,
உள்ள போகப்போன
ஒரு கை சோத்தை.

மூஞ்சக்காட்ட முகத்த தூக்குனா
சிரிச்சுக்கிட்டே சோத்தைப் பிடுங்கி
இப்புடி ஒரு சுத்து
அப்புடி ஒரு சுத்து
துப்புடி ஒரு துப்பு தூன்னு
பட்ட திருஷ்டி பறந்தோடி
போகட்டும்னு
வாய்க்கிட்ட கை நீட்டுவ.

இப்பலாம் சோத்தை
தின்னும்போது
நீ பிடுங்க எதிர்பார்த்தே
காத்திருக்கேன்.

உன் கைதான்
அங்கிருந்து
இங்க வரைக்கும்
நீளல ம்மா.

21 August 2009

நீ குழந்தையாகவே இருந்துவிடு

உன்னை தூங்கச் செய்தபின்
வீடெங்கும் இரைந்து
கிடக்கும்
விளையாட்டு பொம்மைகளை
எடுத்து வைக்கும் போதெல்லாம்
உன்னை மீண்டும்
எழுப்பி விடலாமா
என்றே தோன்றுகிறது

முகத்தோடு
முகம் வைத்து
உற்று நோக்கிய
ஒரு விளையாட்டு கணத்தில்
ம்மா, ஒன் கண்ணுல
நான்னு
என்று சிரிப்போடு சொல்லியபோது
மகளே
நீ நானாக
நான் நீயாக
என இருப்பின் நிலை மாறிப்போனோம்

என் பால்யங்கள் நினைவுகள்
எதுவும் மனதின் வசமில்லை இப்போது
இல்லாமலிருப்பதுவும் நல்லதுதான்
இதோ என் பால்யத்தை
துளி துளியாய்
உன்னோடு ஒன்றாய்
கலந்து பருகுகிறேனே
தித்திக்கிறது
நீ குழந்தையாகவே
இருந்துவிடு
உன்னால் நானும்......

டீ டீ டீ என ஒரு
விளையாட்டு
ஆக்கு பாக்கு என ஒரு
விளையாட்டு
நாக்கை துருத்தி
வெளியே நீட்டி
ஒரு விளையாட்டு என
விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது
ம்மா
நாக்க உள்ள போடு
என்றாய்.
அன்பே ஆருயிரே
அது எவ்வளவு பெரிய
உபதேசமென்று உனக்கு
இப்போது தெரியாது !!!!

24 July 2009

வெற்றிடங்களை நோக்கிப்போகும் வீடு

கட்டிலைப் பிரித்தாயிற்று
எந்த கீறலுமின்றி
பீரோவை ஏத்தியாயிற்று
இத்யாதிகள
அட்டைப்பெட்டிக்குள்ளும்
சாக்குப் பைகளுக்குள்ளும்

கண்ணீர் மல்க
கடைசியாய்
குடியிருந்த வீட்டைப்பார்த்த போது

பீரோவின் காலிருந்த தடமும்
பாத்ரூமில் ஒட்டப்பட்ட ஸ்டிக்கர் பொட்டும்
எண்ணெய் பிசுக்கொட்டிய சமையலறை சுவரும்
கதவுகளில் ஒட்டப்பட்டிருந்த டோரா புஜ்ஜி ஸ்டிக்கரும்
மஞ்சள், குங்குமத்தை பூசிக்கொண்ட நடுவீடும்

பொருட்களிருந்த இடங்களை
சூழ்ந்த வெறுமைத்தடங்கள்
கூவிஅழைத்தன
தன்னையும் எடுத்துப்போவென !!!

நினைவுகள் நிரப்பிய என்னை
சுமந்து கொண்டு
மெதுவாய்ப்
போய்க்கொண்டிருந்தது வீடு
வேறொரு வெற்றிடத்தை நோக்கி.

09 July 2009

இயல்பை தொலைத்தவர்கள்

அம்மா அவன் அடிக்கிறான்
என்று கைநீட்டியபோது

ஆட்காட்டி விரல்
எதிரிருப்பவனைச் சுட்டி
ஒன்று மேலே நோக்கி

மீத மூன்றும் நம்மையே
பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்
அந்தவொரு
அற்புத ! கணத்தில்தான்

நாம்
குழந்தை இயல்பைத்
தொலைத்து
மனிதர்களானோம்.

29 May 2009

கனவாய் போன

கனவாய்ப்போனதில்

பாவாடை சட்டை சிறுமியாய்
முன்பு குடியிருந்த வீட்டுக்கு
போகிறேன்
எல்லோரும் தன் பழைய வயதோடே..

எங்கோ ஒரு உணவகத்தில்
பிடித்த உணவை உண்கிறேன்

முகம் தெரியாத பலரோடு
சிரித்து, பேசி, பயந்து, ஓடி...

கோவிலில் இருக்கும்
பித்தளை விக்ரகங்களெல்லாம்
உயிர்ப்போடு
பேசி சிரிக்கின்றன
என்னோடு

மரித்த மாமா
வந்தமர்ந்து
சாப்பிட்டுக்கொண்டே பேசுகின்றார்
தன் தோரணை மாறாமல்.

இறந்தவள்
தவறாமல் வந்து
சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறாள்
தான் உயிரோடு இருப்பதாக

அப்பாவும் வருகிறார்
அதிசயமாக.

நெருங்கியவர்களின் மரணம் போல
ஒன்றைக் கண்டு
வியர்த்து விதிர் விதிர்த்து
நீரருந்தி
நெற்றியில் விபூதி இட்டு
மீண்டும்
உறங்கிப்போனதை
தவிர்த்துப் பார்த்தால்

மற்றதெல்லாம்
கனவாய் போனதில்
வருத்தம்தான்.

முதற்காதல்

மணற்துகள்களை
நகக்கணுக்களிலிருந்து
உதறி விட்டபிறகும்

கடற்கரை வெளியில்
மணற்வீடு கட்ட
தோண்டிய போது
கையில் பட்ட
ஈரம்
இன்னும் காயாமலே
இருக்கிறது
மனதுக்குள்.

01 April 2009

நீயாகிப் போன நான்

என் கனவுகளின் நிஜம் நீ

திகட்ட திகட்ட காதலித்தும்
இன்னும் திகட்டவுமில்லை
தீரவுமில்லை
மாறாய் பெருகுகிறது
உன் மீதான காதல்

குறைய குறைய
பெருகும்
அட்சயபாத்திரமாய்
வளர்கிறது
உன் மீதான அன்பு

என்
உயிர்த் தோட்டத்தின்
ஒற்றை ரோஜாப்பூ நீ

காலை உன்
கையசைப்பில்
உறைந்து போகும்
எனது உலகம்
மாலை உன்
ஒய்யார ஒற்றைச்சிரிப்பில்
உயிர் பெறுகிறது.

உன் மீதான
என் தீராக் காதலை
உன் மேல் நித்தமும்
வார்த்தைகளாக பொழிகிறேன்
புரிந்தும் புரியாமலும்
ஓடுகிறாய்

உனது
மழலைச் சொற்களை
மனனம் செய்து
மொழிபெயர்க்க எத்தனிக்கும் போது
இடையில் நீ சிரிக்கும் சிரிப்பை
எந்த மொழிகொண்டு சொல்வேன்.

உன் அனைத்து கேள்விகளுக்கும்
நான் ஓயாமல் பதில் தேடுகிறேன்.
என் எல்லா
கேள்விகளுக்கும்
பதிலாய் நீ
ஒற்றைச் சிரிப்பைத் தருகிறாய்.

உன்னை வியப்படைய
செய்ய எத்தனையோ
விளையாட்டு பொம்மைகள்
வாங்குகிறேன்.
நீயோ
உன் ஒரு சின்னஞ்சிறு
செய்கையால்
என்னை
விழி விரிக்க செய்கிறாய்.

என்
அத்தனை வார்த்தைகளுக்குள்ளும்
ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறாய் நீ
உன்னை கவிதையாய்
உருமாற்ற முயல்கிறேன்
நான்.

பிடிக்க முடியாதபடி
ஓடி மறைகிறாய்
என் நெஞ்சகத்துள்.

உன் கால்கொலுசொலி
என் காதுக்குள்.

உனக்கான கனவுகள்
என் கண்ணுக்குள்

உன் சிரிப்பு
இப்போது என் உதட்டுக்குள்.

என் சுவாசமும்
உந்தன் பொருட்டே

நான் என்னும் நான்
இப்போது
நீயாகிப் போய் நிற்கிறேனடி
என் கனவு தேசத்தின்
ராஜகுமாரியே !!!!

27 February 2009

ஒப்புக்கு அழு

தூக்கு போட்டு செத்த
நாகராஜன் அண்ணா
சாவுக்கு அழவேயில்லை
ஜானகி அக்கா
மனைவியாக இருந்தபோதும்

தம் அப்பா செத்ததற்கு
அழவேயில்லை
ராணியும், ராஜேஸ்வரி அக்காவும்

எதிர்வீட்டு பெண்ணின்
அம்மா மஞ்சள் காமலையில்
செத்த போது
அந்தச் சின்னப்பெண்ணின்
அழுகையே அன்று முழுவதும்
பேச்சாக இருந்தது.
பிணத்துடன் மாலை மாற்றிக்கொண்ட
போதுமட்டும் கடைவிழி நீர் உகுத்த
கணவனை
வசைபாடித் தீர்த்தனர் பெண்கள்

அத்தை சொன்னாள்
செத்துப்போனது
அம்மா, அப்பாவாக
இருந்தால்
இடுகாடு எடுத்துபோகும்போது
தரையில் உருண்டு
அழவேண்டுமாம்
பொறந்த பெண்கள்
அந்தக் கஷ்டத்தை கூட
எனக்கு கொடுக்கவில்லை
என் அப்பா

செத்தபின் அழவும்
அளவுகோல் உண்டு

யார் எப்படி அழுகிறார்கள்
என்ன சொல்லி அழுகிறார்கள்
என்ற ஒப்பீடு
சாவு வீட்டில் பின்னர் பேசப்படும்

வந்தா, ஒக்காந்தா
ஒப்புக்கு அழுதா
அப்படின்னு

இத்தனையும் கேட்ட, பார்த்த
பிறகு வந்த
சாவுத்தகவலுக்கு
பஸ்ஸுல போகும்போதே
ஒத்திகை பாத்தாச்சு
அங்க போய்
என்ன சொல்லி
அழணுமுன்னு.
எப்படி கதறுனுமுன்னு.

ஆகக்கூடி
அழுகை
ஆறுதலுக்கு இல்ல
ஒப்புக்குத்தான்.

16 January 2009

புழுக்கள்

புழுக்கள்

பச்சையாய்
நீலமாய்
வெள்ளையாய்
புழுக்கள்

நெளியும் விதத்தை
பார்த்தவுடனே
அருவெறுப்புடன்
அடுத்த நிமிடம்
அடித்துப் போடத்தான்
தோன்றுகிறது

எறும்பை கொன்றால்
ஏற்படும் குற்ற உணர்வுகூட
புழுக்களை கொன்றால்
வருவதில்லை

ஆயினும்
முசுமுசுக்கை இலை வைத்து
பட்டுப்புழு வளர்த்தாகிறது
நெருப்பை வைத்து
கம்பளிப்பூச்சை கொன்றாகிறது

அட!
புழு, பூச்சிலும்
என்னவொரு
மனிதப் பெருந்தன்மை.

....ம்....
வார்த்தை சிதறலில்
தொடங்கிய
மௌனத்தை
மேலும்
தொடரச்செய்கிறது
...ம்.......
என்னும்
ஒற்றைச்சொல்

இடி
எதிரே பார்த்து
வரும்போது
எதிர்பாராமல்

எதிர்பாராமல்
வரும்போது
எதிர்பார்த்தே

எப்படியாகிலும்
வந்த
நோக்கம்
நிறைவேறிவிடும்

எப்போதும்
வாய்வசம்
வைத்திருங்கள்
சில பல
கெட்ட வார்த்தைகளை

கூட்டங்களில்
இடிபடப்போகும்
நம்மை
குறி வைத்தே
வரும்
இடி(க்கும்)மன்னர்களுக்காக.

வல்கெனோ

அனைவரினுள்ளும்
தகதகத்துக் கொண்டிருக்கிறது
வன்ம லாவா
சந்தர்ப்பங்கள்
வாய்த்தால்
வெளிப்பட

பெரும்
சத்தத்தையும்
வெப்பத்தையும்
எதிர்நோக்கிக்கொண்டே
இயல்பாய்
இருப்பதைப் போல
எப்போதும்
இருக்கவேண்டியிருக்கிறது.

07 January 2009

அன்றில் தாய்கள்

அடுத்தவர் பொறுப்பில்
தம் குழந்தையை
விட்டு விட்டு
அலுவலகம் செல்லும்
அனைத்து அம்மாக்களும்
நித்தம் பிரிவுக்கொடுமையை
அனுபவிக்கும்
அன்றில் அம்மாக்களே..

அன்றாட தேவைகளின்
கோடிட்ட இடங்களை
நிரப்புவதற்கு
தன் பங்கினை
இயன்றவரை செய்யும்
இவர்களிடம்
தன் குழந்தைகள்
குறித்தான
ஏக்கக் காய்ச்சல்
எப்போதும் இருக்கும்..

தன் குழந்தையின்
வாடிய முகமோ
துறு துறு கண்களோ
மழலையின் கொஞ்சலோ
அழுகையின் சத்தமோ
ஏதோ ஒன்று
உள்ளிருந்து
துளைத்துக் கொண்டும்
ஒலித்துக்கொண்டும்
இருக்கையில்,
தன்னிலை மீறி வரும்
விழிநீரை விலக்கிவிட்டு
வேதனைகளை ஒதுக்கிவைத்து
வேலைகளில் கவனம் செலுத்தும்
அத்தனை அம்மாக்களும்
பிரிவுத்துயரை
புரிந்தும், புரியாமலிருக்கும்
குழந்தைகளின்
நினைவுகளை
தற்காலிகமாக
ம(றை)றக்கும் அன்றில்களே

ஆறிப்போன சோற்றை
அவசரமாய் அள்ளி
விழுங்கும் போது
கூடவே விழுங்கப்படும்
தன் பிள்ளை
சாப்பிட்டிருக்குமோ
என்ற நினைவும்...

ஒப்பனைகளோடு
அமர்ந்து
உதடசைத்துக்கொண்டிருக்கும்
அலுவலக மீட்டிங்கின்
குரலெழுப்புதல்களிக்கிடையே,
சுவர்க்கடிகாரத்திடம்
சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள்
இது
குழந்தை
பள்ளியிலிருந்து
திரும்பும் வேளையென..

மார்மேலும், தோள்மேலும்
இல்லை
நெஞ்சில் நினைவுகளால்
நிதமும் சுமக்கும்
இவர்களைனைவருக்கும்
பிள்ளை பெற்ற பிறகும்
பிரசவ வேதனைதான்
என்றுமே...

பொருளாதாரத்தை
பூர்த்தி செய்யும்
தாரமாக வாய்த்த
அன்றில் அம்மாக்கள்
அனைவருக்கும்
இந்த எழுத்து
சமர்ப்பணம்...

31 December 2008

பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும்

அம்மா மகள்
குளிருக்கு
இதமாக
அவளுக்கு நான்

மனதுக்கு
இதமாக
எனக்கு அவள்

பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும்
குட் ஜாப்
மேலதிகாரியின் பாராட்டு
குழம்பு
நல்லாருக்கு
அண்ணி
அவரின் ஆபிஸில் பணிபுரிவரின்
பாராட்டு
அருமையா எழுதுறீங்க
பின்னூட்ட பாராட்டுக்கள்
இப்படியாய்
எனக்கே எனக்கான பெருமைகள்.....

இரவில்
தன் கையை
என் கழுத்தில் போட்டு
தன் முகத்தை
என் நெஞ்சில்
இடுக்கி
என் போர்வைக்குள்
ஒடுங்கி
தூங்கும் மகளை
அரவணைக்கும் போதும்,

வர்ஷினி அம்மா
என்று யாராவது விளிக்கும் போதும்,

மகளின்
குறும்புகளை
பிறர் சொல்ல கேட்கும் போதும்

வரும் பெருமைக்கு முன்னால்
மற்றவையெல்லாம்
வெட்கித்தான் போகின்றது

பின்னதன் பெருமை முன்
முன்னது சிறுமையாய் நின்றது.
இருப்பினும்
புன்னகைக்கிறேன்
தோற்றது உன்னிடம் என்றானபோது....

காதல்
எல்லா இரவுகளிலும்
உறக்கம் வருவதுபோல
எங்கு காதல் கவிதை
படிக்க நேர்ந்தாலும்
ஒரு கணம்
நம் காதலும்
பின் கவிதையும்
நினைவுக்கு வருவதை
தவிர்க்கவே முடியவில்லை....

ஒரு ஹைக்கூ முயற்சி
மாதச் சம்பளக்காரனின்
கடைசி நாள் போல
வெறுமையான வானம்
அவ்வப்போது
மிதக்கும்
சில வெண்மேகங்கள்
உபயம்
ஓசி சிகரெட்.

22 December 2008

2002ன் கவிதைகள்

ராசி

மனசு பொருந்திச்சுன்னா
போதும்
ஜாதகம், ஜோசியமெல்லாம்
வேணாம்.

அன்று
பேசியது
நினைத்தால்
சிரிப்பாய் வருகிறது

தேளும், மீனும்
ஒன்றாய் சேராது
சேர்ந்தாலும் வாழாது.

நேற்று
நீ பகிர்ந்ததை
நினைத்தால்
வருத்தமே மிஞ்சுகிறது

தேளும், மீனுமா
வாழ்க்கை நடத்துவது
மனிதர்கள் தானே.
வழிநடத்துவது மனம் தானே.

கொட்டும் தேளாய்
இருந்தாலும்
பாவம்தான்
விஷம் ஏற்றியது
சூழ்நிலையே.
எதிர்த்துக் கொட்டினால்
எப்போது வேண்டுமானாலும்
அடித்துப்போடலாம்

ஆயினும்
உனக்கு தேளின்
மனம் தெரிய வாய்ப்பில்லை
எப்போதும்
கரை சேரா மீனாய்
நீரை மட்டுமே சார்ந்திருப்பதால்.

”திரு”க்குறள்
கற்க கசடற் கற்றவை கற்றபின்
நிற்க அதற்குத் தக.

கசடற கற்கவே
காசை
கையூட்டாய்
கொடுத்தல்
என்றானபின்

அதற்குத் தகுந்தார்போல
நிற்க முயலும் போது
முடியாமல்
போகும்
வள்ளுவனாரே
உமக்கும்.

மௌனமே.......
நிதர்சனமாய்
உண்மை
சில சமயம்
முகத்தில்
அறைகின்ற போது
மௌனம் தாங்கி
கடக்க நேரிடுகின்றது.

இயலாமையின்
பல சந்தர்ப்பங்களுக்கு
மௌனம்
என்று
பெயர் வைத்திருக்கிறோம்.

08 December 2008

நான் நீ நாம்

நீ என்ற
மையப்புள்ளியில்
தொடங்கிய
கோடு
நான்

நாளடைவில்
ஆளுக்கொரு
வட்டம்
போட்டு
தன்னச்சில்
சுழலத்தொடங்கியது
வாழ்க்கை
சுவாரசியமில்லாமல்

கைகோர்த்து
காதல் செய்த
கணங்களெல்லாம்
கண்ணில் நீர்
கோர்க்கச் செய்தன

என்ன செய்யலாம்
எங்கே தவறியிருப்போம்
என்று யோசிக்க நேர்கையில்
எதேச்சையாய்
கண்ணில் பட்டது
கடற்கரையின் படமொன்று.

நினைவுகளுக்கு
பஞ்சமில்லை
தடம் பதித்த
மணல் துகளும்
கால் நனைத்த
கடலலையும்
கரையிலமர்ந்து
நாம் ரசித்த
பௌர்ணமியும்
நம்மை நனைத்த
மழையும்
மௌனத்தையே
தேடாத
மொழிகளும்
என.........
எண்ண
எண்ண
ஏராளமாய்......

தவறின்
தவறு
தெரிந்துவிட்டது
ஆம்
உருகி உருகி
காதலித்த
நாம்
நான் நீ
என ஆனதை
கவனிக்கவே மறந்துபோயிருந்தோம்.

வா
கடற்கரைக்கு

நாம்
தொலைத்த
நம்மை
தேடி
எடுத்துக்கொள்ளலாம்
மணற்துகள்களில்

கால் நனைந்த
நாம்
மனம் நனைக்கலாம்

நம்மை நனைத்த
மழையில்
நாம் போய் நனையலாம்.

அமாவாசையாய்
இருக்கும்
உறவை
பௌர்ணமியாய்
மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

கொஞ்சம்
அதிகமாகவே
பேசிவிட்டோம்.
அதனால்
மௌனமாக இருக்கலாம்
மனசு பேசும் போது
வார்த்தையெதற்கு.

02 December 2008

மழையாய் நீ, மண்ணாய் நான்

வா என்று
சொல்லும் போது
வருவதில்லை

போகிறேன்
என்று சொல்லும்போது
ஓடி வருகிறாய்

சின்னத்தூறல் போல
உன் சிணுங்கல்கள்

ஓங்கி பெய்யும்
மழை போல
உன் அழுகை

விடாமல்
கெட்டியாய்
பிடித்திருக்கும்
உன் அடத்தைப் போல
இன்னும்
இந்த மழை
நிற்காமல்...

இடியோடு பெய்யும்
மழைக்கு
இதமான தேநீர்
போல
இருக்கும்
இனிக்கும்
உனது முத்தங்கள்

உனக்கு கொறிக்க
கொடுத்தால்
ந்தா இந்ந்தா வென
எனக்கே
ஊட்டி விடுகிறாய்

என்ன சொல்ல
மழையே
மன்னிக்கவும்
மகளே

புயலாய் நீ வீசினாலும்
புன்னகைச்சாறலாய் இருந்தாலும்
இந்த இளமையிலும்
இனி வரும் முதுமையிலும்

என்றும்
உன் அன்பில்
சொட்ட சொட்ட
நனையவே
காத்திருக்கிறேன்.

என்றும்
மழை போல் நீ
பொழியவேண்டும்
அதை
நான்
மண்ணாய்
நின்று
தாங்கவேண்டும்

வாய்ப்பு கொடு
மகளே
என் தாய்க்கு
சரியான மகளாய்
வாய்க்காது போன
நான்
உனக்காவேனும்
ஒரு
தாயாய் இருக்க..........

(டிஸ்கி: மழைநாள் விடுமுறையின் போது நான் என் பெண்ணோடு இருந்த நேரம் பார்த்து என் அம்மா என்னோடு போனில் பேசினார்கள், மழை ஜாஸ்தியா இருக்கும் நேரம், ஆபிஸிக்கெல்லாம் போகாத என்றார்கள்.

ம்மா நான் ஒன்னை நினைக்கலியே, ஆனா நீ என்ன நெனச்சிக்கிட்டியோ இருப்பியோ, எப்போதும் நினைப்பால் என்னை நனைத்துக்கொண்டே இருக்கும் என் அம்மாவிற்கு, இந்தக் கவிதை சமர்ப்பணம்)

20 November 2008

மௌனம்

உனக்கெதிரான

எனது மௌனங்களை

எப்போதும்

எனது எதிர்ப்புக்கானதில்லை

என்று எண்ணிவிடாதே

ஆழ்கடலின்

மௌனம்

பேரமைதிதான்

கூடவே

பேரழிவும்.

12 November 2008

அழிக்கப்பட்ட வாசகம்

ஏனைய கவிதைகளிலும்
இன்ன பிற கதைகளிலும்
பிறிதொருவர் டைரியிலும்

அடிக்கோடிட்ட வாக்கியங்களை
விட
அழுத்தமாய் அடிக்கப்பட்ட
வாக்கியங்களே
கவன ஈர்ப்பிற்குள்ளாகும்.

இது
இயல்பினதுதான்
என்றாலும்
இப்போது
ஏனைய
வலைப்பதிவுகளிலும்
இந்த
வாசகத்தைப் பார்க்க நேரிடின்
”Comment deleted : This post has been removed by the author”
ஆர்வமிகுதி
அதிகமாகத்தான் செய்கிறது
“அப்படி”
என்னதான்
எழுதிப்போட்டிருப்பாங்களோ
என.

கவலை தின்னி

நாள்பட நாள்பட

கவலைகளில் தின்பதில்

ஒரு சுகம்

உண்டாகி

மெல்ல மெல்ல

கவலை தின்னியாகிப்

போயிருந்தேன்.

முதலில்

கசக்கத்தான் செய்தது.

பின்பு

கசக்காமல் இருக்க

கற்பனைத்தேனை

குடித்துக் கொண்டேன்.

கவலைகளை

வெளிக்காட்டுவதில்

முகம்தான்

முதலில்

போட்டி போட்டு

ஜெயித்தது.

அதனால்.........

கண்களுக்கு

என்

கனவுகளை

தானமாய் கொடுத்தேன்.

இப்போது

பிரகாசமாய்..

உதட்டில்

சாயத்திற்கு

பதில் புன்னகை

பூசிக்கொண்டேன்

அவ்வப்போது

உலர்ந்தாலும்

நினைவுகளை வைத்து

ஈரப்படுத்திக்கொண்டேன்.

இருப்புகள்

இதயத்தை கனக்கச்செய்தாலும்

இன்சொல் பேச

நாவுக்கு

சொல்லிக்கொடுத்தேன்.

நான் தின்ற

கவலைகள்

இப்போது....

கவலைப்பட ஆரம்பித்துவிட்டன

இவள்

நம்மைப்பற்றி

பேசுவதேயில்லையென..

ஒரு நாள்

உற்ற தோழியை

சந்திக்கும் போது

உண்மையுரைத்தேன்

அப்போது

அவளும் சொன்னாள்

தானும்

“வேஷதாரி”யாய்

போனதை.

06 November 2008

சுயம்

பிறரின்

சுயநல

சூதாட்டத்தில்

வெட்டுப்பட்டுக்

கொண்டிருக்கிறது

வாழ்க்கை.

தவறிப்போய்

விழும்

தாயங்களும்

மீட்டெடுத்துக்

கொள்கிறது

தனக்கான

காய்களை

அதிசயமாய்

விழும்

ஆறும்

பன்னிரெண்டும்

நகர்த்திப்போகிறது

நமக்கான

இருப்பிடத்தை

வெட்டுப்படுவதும்,

விட்டுக்கொடுப்பதுமான

வாழ்க்கையில்

தொலைந்தே

போனது

சுயம்

ஆட்டம்

முடிந்ததும்

அழிக்கப்படும்

ஆட்டக்களத்தைப்

போல

(இந்தக் கவிதையை அழகாய் அலைன் செய்ய உதவிய,ஆயில்ஸ் அண்ணாவுக்கும், பப்பு அம்மாவுக்கும் (சந்தனமுல்லை) அவர்களுக்கு இந்தக் கவிதை சமர்ப்பணம்)

31 October 2008

தேவைப்பட்டால்

இரும்பாலும்

கற்களாலும்

ஆனாலும்

கூட

நேர்க்கோட்டில்

செல்லும்

தண்டவாளமும்

வளைந்து

கொள்கிறது
தேவைப்பட்ட

இடங்களில்