Showing posts with label தமிழ்மணம். Show all posts
Showing posts with label தமிழ்மணம். Show all posts

03 August 2009

நீங்களன்றி..... நன்றி

ஜூலை 27லிருந்து ஆகஸ்து 2 வரை நீங்கள் நெகிழ்ச்சியும்,மகிழ்ச்சியுமான ஒரு உணர்ச்சியின் விளிம்பில் இருப்பீர்கள் என்று என் ராசிபலன் சொல்லியிருக்கவேண்டும். ஆம் அப்படித்தான் இருந்தது இந்த நாட்கள். நீங்கள் என் பதிவுக்கு பின்னே ஊட்டிய ஒவ்வொரு வரிகளிலும் எனக்கான ஊக்கமிருந்தது.பள்ளிக்காலத்திற்குப் பிறகு கிடைத்த மிகப்பெரிய பாராட்டுக்கள் இவையாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.
ஒவ்வொருவரின் வாழ்த்துக்களையும், வார்த்தைகளையும் கொண்டு போய்,

பள்ளிக்கான கலைநிகழ்ச்சியில் பெயர்கொடுக்க முன்வரிசையில் கலைந்த கேசத்தோடும், கசங்கியசட்டையோடும் வரிசையில் முதன்முதலாக நின்ற என்னை, அலட்சியப்படுத்தி அத்தனை பேரின் முன்னர் கலங்கவைத்து அனுப்பிய மேரி ஜோசப்பின் டீச்சரிடம் படித்துக்காட்டவேண்டும்.

பள்ளியிலிருந்து விஷ்ராந்திக்கு போய் அங்கே இருக்கும் முதியவர்களை மகிழ்விக்க ஏதோ ஒரு சினிமாபாடலுக்கு ஆட ஒத்திகை நடக்கும்போது, இப்படி கைய, காலை நீட்டுறதுக்குப் பேரு டான்ஸ் இல்ல, ஒழுங்கா ஓரமா போய் உட்கார்ந்து வேடிக்கை பாரு, உனக்கு அதான் நல்லா வரும் என்று சக மாணவிகளின் முன்னர் தலை குனிய வைத்த மகாலஷ்மியிடம் படித்துக்காட்டவேண்டும்.

பத்தாவது கணக்கு வகுப்புத்தேர்வில் கடினமுயற்சியால் ஐம்பதுக்கும் மேல் மார்க் எடுத்திருந்ததைப் பாராட்டாமல், காப்பி அடிச்சுத்தானே இந்த மார்க்கை வாங்கினே என்று மற்றவர்கள் முன் குற்றவாளி போல் நடத்திய தன்ராஜ் சாரிடம் படித்துக்காட்டவேண்டும்.

புரிகிறது புரியவில்லையோ, சிரிப்பை பதிலாகத் தரும் என் வர்ஷினியிடமும், அம்மாவிடமும் படித்துக்காட்டவேண்டும்.

எதையாவது சாக்கு வைத்து, ஒரு ட்ரீட் உருவாக்கி அதற்கு புத்தகத்தை பரிசளிக்கும் நண்பன் அருணிடம் படித்துக்காட்டவேண்டும்.

முடிந்தால் ஆகஸ்ட் 5 பிறந்தநாளை வைத்துக்கொண்டு, ஜனவரி 31 அன்று செத்துப்போன மனதுக்கு நெருக்கமாக இருந்த சுதாவிடம் படித்துக்காட்டவேண்டும்.

இப்படியான ஒரு சூழ்நிலையை எனக்கு உருவாக்கித்தந்த தமிழ்மண நிர்வாகத்திற்கு எனது நன்றிகள்.

வலைப்பூவிற்கு வந்தபிறகு உண்டான அழகான நட்பை பெஸ்ட் ஃப்ரண்ட் என்று கொண்டாடிய அமுதா, தாரணிபிரியாவிற்கு என் அன்பும், நன்றியும்.




இந்த நட்பு விருதை என்னை ஊக்கப்படுத்தி, தொடர்ந்து பின்னூட்டமிட்டு வரும் வார்த்தைகளை தந்த உங்களனைவருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கிறேன். (இந்த விருதினை தொடங்கி, அதற்கான வரைமுறைகளை வைத்தவர்கள் பிழை பொறுத்தருள்க)

நன்றி, வணக்கம்
அமித்து அம்மா.

01 August 2009

முதல் மூன்று பின்னூட்டங்கள்

எனக்கு அவ்வபோது தோன்றும் எதாவதைப்பற்றி கிறுக்கி வைத்திருப்பேன். 1997 என்று நினைக்கிறேன், புதுவருடத்திற்கு எனக்கு அழகான ஒரு டைரி கிடைத்தது. கிரானைட் கம்பெனி டைரி போல,அட்டை அப்படியே பளபளவென்று க்ரானைட் போலவே கறுப்பில் மின்னும். அந்த கறுப்பின் கவர்ச்சியில் மயங்கி இதுவரைக்கும் கிறுக்கியதெல்லாம் சேர்ந்து சிந்தனையின் சிதறல்கள் என்று டைரியின் முதல் பக்கத்தில் போட்டு நிரப்பி வைத்தேன். வீட்டார்க்கு நான் கிறுக்குவது தெரியும் அவ்வளவே. அந்த டைரியை நான் யாருக்கும் காண்பித்தது கூட கிடையாது. ஆனால் அதற்கு மூன்று பின்னூட்டங்கள் கிடைக்கும் என்பதை நான் கனவில் கூட அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த பின்னூட்டங்களும், அதனை எழுதியவர்களைப் பற்றிய பதிவுதான் இது.

எனக்கு இரண்டாவதாக சென்னையைச் சேர்ந்த கம்ப்யூட்டரை விற்கும் & மற்றும் பழுதுபார்க்கும் ஒரு நிறுவனத்தில் பர்ச்சேஸ் டிபார்ட்மெண்ட்டில் வேலை கிடைத்தது. போனதென்னவோ பர்ச்சேஸ் டிபார்ட்மெந்தான், ஆனா நம்ம ராசி எப்பவுமே போறது ஒரு வேலை, செய்றது இன்னொரு வேலையாத்தான் இருக்கும். அந்த ராசி இங்கயும் வொர்க் அவுட் ஆகி நம்மளை கொண்டுபோய் சர்வீஸ் கோ ஆர்டினேட்டரா போட்டுடாங்க. கம்ப்யூட்டருக்கு ஒரு மானிட்டரும் கீ போர்டும் மட்டும்தான் இருக்கறதா அதுவரைக்கும் தெரியும். பக்கத்திலிருக்கும் சதுரப்பொட்டி சி.பி.யூ என்று அங்கு போனபின் தான் அறிந்ததே !!!. எப்பவுமே டாக்டர்கிட்ட போகும்போது நாம தானே நமக்கு முதல்ல ஜூரம்னு சொல்லனும், அது மாதிரி எங்க நிறுவனத்தில் கம்ப்யூட்டர் வாங்குனவங்க, ஏ.எம்.சி. வெச்சிருக்கவங்க மற்றும் பலரும் போன் செஞ்சு, இதுதான் ப்ரச்சினை என்று சொல்லிவிட்டால் அந்தந்த ஏரியாவுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சர்வீஸ் எஞ்ஜினியர்களை அனுப்பி வைக்கவேண்டும். முற்றிலும் புதிய அனுபவம். போன புதுசுல அந்த டிபார்ட்மெண்ட்ல எனக்கு நடந்த அனுபவமெல்லாம் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்னா, உங்களனைவரிடமிருந்தும் நிறைய பல்புகளை வாங்கும் சாத்தியக்கூறுகள் அதிகம். அதனால அது வேண்டாம். இப்போதைக்கு பூவேந்தனை பற்றி மட்டும் சொல்கிறேன்.

பொதுவாக சர்வீஸ் இஞ்சினியர்களுக்கு அவர்கள் குடியிருப்பு ஏரியாவை ஒட்டிய சர்வீஸ் கால்களை அலாட் செய்வார்கள். ஆனால் அதிலும் இந்த பூவேந்தன் தன் பெயரைப்போலவே வித்யாசம். குடியிருப்பதென்னவோ ஸ்டெல்லா மாரீஸ் காலேஜ் பக்கமுள்ள ஒரு சாலையில், ஆனால் தனக்கு மட்டும் ஆவடி, அம்பத்தூர் பக்கமிருக்கும் கம்ப்யூட்டர் கம்பெனிகள் மற்றும் கால்களையே வருமாறு பார்த்துக்கொள்வார் / நம்மையும் அப்படியே செய்ய சொல்வார். காரணம் ரொம்ப சிம்ம்பிள், அவனோட காதலி ஆவடியில் ஒரு காலேஜில் படிச்சிட்டிருந்தாங்க. ஹார்ட்வேர் வேலைப்பார்த்தாலும் ரொம்ப சாஃப்ட்டா கவி்தையெல்லாம் எழுதுவார். கவித்தொல்லை தாங்க முடியாது. மஞ்சள் கலரில் ஆபிஸில் ஃபைல் செய்ய வேண்டிய சர்வீஸ் ரிப்போர்ட் காப்பியின் பின்புறமெல்லாம் கவிதையா இருக்கும். என்ன பூவேந்தன் இது, இத எப்படி நான் ஃபைல் செய்ய முடியும். கொடுங்க மேடம் ஒரு ஜெராக்ஸ் செய்து கொடுக்கிறேன்.இப்படி ஒன்னு ரெண்டல்ல, ஒரு புத்தகத்தில் 100 ஸ்லிப் இருந்தா, அதில் குறைந்த பட்சம் அம்பது, அறுவது ஸ்லிப்பாவது கவிதையோடதான் வரும். எங்க சர்வீஸ் செய்ய போனாலும், சாருக்கு அழகான பொண்ணை பாத்தா கவிதை ஊத்து பொங்கி பொங்கி வருமாம். மீறி கோபப்பட்டு கேட்டா, நான் என்ன செய்யமுடியும், பாருங்க அந்த கம்பெனியில் (குறிப்பிட்ட கம்பெனியின் பெயரை சொல்லி) அந்த பொண்ணு (பெயரும் தெரிஞ்சிருக்கும்) இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமையா, நல்லா தலைக்கு குளிச்சிட்டு, மஞ்சள் சுடிதாரு அப்படி இப்படின்னு ஆரம்பிச்சு, கவிதை எங்க போய் முடிஞ்சிருக்கும் தெரியுமா

சென்னைக்கு இன்னைக்கு மழை நிச்சயம்
தலைகுளித்த
அவளின் கருங்கூந்தல் கார்மேகமாகிவிட்டதே...

இங்கதான். இத படிச்சிட்டு இதவிட்டா உனக்கு வேற வேலையென்ன, சொல்லு. ஒழுங்கா வீட்டுலருந்து கூப்பிடு தூரத்துல இருக்குற ஆபிஸுக்கு டூ வீலர் இருந்தும் அதுல வராம, 29சி ஏறி ஸ்டெல்லா மாரீஸ் நிறுத்தமிறங்கி, அங்க பராக்கு பாத்துட்டு, அப்புறம் வேற ஒரு பஸ்ஸ புடிச்சு ஆபிஸுக்கு வர பெருந்தன்மையான மனசு இருக்குற உனக்கு இப்படியெல்லாம் கவிதை தோன்றதுல ஆச்சரியமே இல்ல. என்ன பாவம் ஆவடி தான்.என்று அடிக்கடி கிண்டல் செய்வோம். இது மாதிரி அடிக்கடி அவரும் கவிதை எழுத, நான்(ங்)களும் கிண்டல் செய்ய, ஒரு முறை அது விவாதமாயிற்று. ஆமாம் உங்களுக்கு கவிதைய பத்தியெல்லாம் என்ன தெரியும். சும்மா பேசாதீங்க. உங்களுக்கென்ன இனி சர்வீஸ் ரிப்போர்ட்ல கிறுக்கக்கூடாது அவ்ளோதான, அதையே செய்றேன் என்று முகம் தூக்கி வைத்துக்கொள்ள ரொம்பவும் தர்மசங்கடமாகிப்போய்விட்டது. இதுக்கு என்ன பரிகாரம்னு தேடப்போய், கடைசியில நான் எழுதி வெச்சிருந்த டைரிய எடுத்து வந்து ஒருநாள் கொடுத்து இத டைம் இருந்தா படிங்க பூவேந்தன் என்றேன். வாங்கும் போதும் முகம் உர் ரென்றுதான் இருந்தது.

டைரியை திருப்பி என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு, சாரிங்க என்றொரு வார்த்தையை உதிர்த்தது பூ. டைரியின் கடைசிபக்கம் அவரின் கையெழுத்து கவிதையாக அல்ல, உரைநடையாக இருந்தது. மன்னிக்கவும் உங்களின் டைரியில் நான் எழுதுவதற்கு. உங்கள் குரலைப்போலவே அருமையான கவிதைகள், தேர்ந்தெடுத்த வார்த்தைகள். இனிமேல் நான் கவிதையெழுத கண்டிப்பாக இன்னும் கொஞ்ச நாட்கள் பிடிக்கும். நன்றி என்னைத் தெளிவுபடுத்தியமைக்கு. இப்படி முடிந்திருந்தது அந்த நீண்ட உரைநடை பின்னூட்டம்

பின்பு நானும், அவரும் நல்ல நண்பர்களாகி, அவரின் திருமணத்திற்கு போனது, அவருக்கு குழந்தை பிறக்கும் வரை எங்களின் நட்பு தொடர்ந்தது. அப்புறம் கால அலை இருவரையும் வெவ்வேறு இடத்தில் ஒதுக்கி, தொடர்பெல்லைக்கு அப்பால் போட்டு வைத்திருக்கிறது (இருவரிடமும் செல்போன் இருக்கிறது, ஆனால் எண்கள்தான் நாங்கள் அறிந்திருக்கவில்லை :) )


திருவொற்றியூரில் இருக்கும் ஒரு கம்பெனிக்கு எங்கள் நிறுவனம் நிறைய கம்ப்யூட்டர்களை விற்றிருந்தது. அங்கு தினமும் ஏதாவது ஒரு ப்ரச்சினை வரும். அதனை அந்த கம்பெனியிலிருந்து மேற்பார்வையிட்டவர் ராஜன். ரிக்வெஸ்ட்டாகவோ இல்லை திட்டுவதற்காகவோ எனக்கொரு போன் அவரிடமிருந்து தினம்வருவது வாடிக்கை. போனை எடுக்கும்போதே திட்டப்போறீங்களா சார் என்று கேட்டுக்கொண்டேதான் போனை எடுப்பேன். இப்படியே இவரும் நண்பராகிவிட்டார். எனக்கிருக்கும் வாசிப்பு பழக்கத்தையறிந்த ராஜன், உங்கள மாதிரியே ஒரு கிறுக்கு(!) எங்க ஆபீஸ்லியும் இருக்காங்க, இருங்க அறிமுகப்படுத்தறேன் என்றார். அவர்தான் மோகன். திருச்சியருகிலிருக்கும் ஒரு குக்கிராமம். அப்பா இல்லை, ஒரு தங்கை, வயதான அம்மா. வறுமை, சொந்தங்களின் முன் தலையெடுக்கவேண்டுமென்ற சென்னைக்கு வேலை தேடி வந்தவர்.வீட்டாரின் வறுமை போக்கஅந்தக் கம்பெனியில் ஏதோ ஒரு வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்.வாசிப்பின் மேல் தனியாத ஆர்வம். தங்கையின் பாசம். அவளுக்கான சேமிப்பு, அம்மாவின் வயோதிகம் இதோடு தன் லட்சியமான சினிமா கவிஞன் கனவையும் நிறைவேற்றிக்கொள்ள படாதபாடு பட்டார். வலியப்போய் கோடம்பாக்கத்தில் முருகன் என்றொரு நண்பரை பரிச்சயம் செய்துகொண்டார்.ஏன் என்று கேட்டதற்கு, கோடம்பாக்கம்தானே சினிமாவின் நுழைவாயில் என்றார். எப்படியாவது ஒரு பாட்டெழுதி, அது ரேடியோவில் ஒலிக்க வேண்டும், அதனை தன் அம்மா கேட்கவேண்டும் என்பதே இவரின் லட்சியக்கனவு.

தன் கவிதைகளை அச்சிலேற்றி அதைதான் கோடம்பாக்கத்து விசிட்டிங்கார்டாக தரவேண்டும் என்பதையறிந்து, எப்படியெப்படியோ 2000 ரூபாய் சேமித்து வைத்து “உலகம் உருண்டைதான்” என்பதொரு கவிதை தொகுதியைப் போட்டார். இதற்குப்பின்னர் அவரெனக்கு அடிக்கடி கடிதம் எழுதுவார். உடன் கற்றை கற்றையாக கவிதைகளும் வரும்.எனக்கு தெரிந்தவர்களிடமெல்லாம் இவரைப்பற்றி சொல்வேன்.அதன் வாயிலாகவாவது அவருக்கு ஒரு நல்லது நடந்துவிடாதா என்பதே எனது நப்பாசை எல்லாவற்றையும் இன்னும் சேர்த்து வைத்திருக்கிறேன்.

அவர் அந்த டைரியில் எழுதிய பின்னூட்டம். இதுவரை உங்கள் குரல் மட்டும் தான் எனக்கு அறிமுகம். முகமே பார்த்து பழகாத என் நட்புக்கு உங்கள் அகத்தை பார்க்கும் வாய்ப்பை எனக்கிந்த டைரி அளித்தது. அதற்கு கவிதையின் கருவறையே உனக்கெனது நன்றி. என்னாலும் உனது நண்பனாக இருக்க விழையும் அ. மோகன்ராஜன் என்றிருந்தது.

அவரை நான் கடைசியாக சந்தித்தது மே 24,2004. இப்படி எல்லாவற்றையும் ஞாபகம் வைத்திருக்கும் நான், அவர் முதலில் எனக்குத் தந்த அவரின் செல்போன் எண்ணை மறந்துவிட்டேன். பின்னர் இவரும் தொடர்பெல்லைக்கு அப்பால் ஆகிவிட்டார். இன்னமும் இவரைத்தேடும் முயற்சியில் இருக்கிறேன்.


இவரை சந்தித்தது எனது முதல் நிறுவனத்தில்.அவ்வப்போது கிறுக்கி அவரிடம் காண்பிப்பேன். ஒரு புன்னகையே பின்னூட்டமாக வரும். அவரும் கவிதை எழுதுவார். அவருக்கு காவல்துறையில் வேலை கிடைத்து அந்த நிறுவனத்திலிருந்து விலகிவிட, நானும் மேற்கூறிய கம்பெனிக்கு மாறிவிட்டேன்.சிறிது கால இடைவெளிக்குப் பிறகு எங்களின் நட்பு தொடர்ந்தது. மீண்டும் நட்பு மலர்ந்த ஒரு காலகட்டத்தில், இப்பவும் எழுதறியா, ஏதாச்சும். ம், எழுதறேனே. இன்னொருதடவை பார்க்குறப்போ டைரி தரேன் என்றேன். டைரி பரிமாற்றம் நடந்தது. ஆனால் அவரின் பின்னூட்டம் டைரியில் எழுதப்படவில்லை. ஒரு வெள்ளைத்தாளில், சாய்வான கையெழுத்தில். ஏன் டைரியில் எழுதவில்லை என்ற காரணமும் அதிலிருந்தது. அந்த டைரி இவருக்கு முன்னரே வேறிருவர் கைக்கு கிடைத்ததால், இவர் வெள்ளைத்தாலில் எழுதினாராம். உங்கள் அழகான கவிதைகளை வாசித்தேன், அதைவிடவும் அழகான உங்கள் கையெழுத்தில். சாரதா - இவர் சாதாரண ரகமல்ல,சாதிக்கும் ரகம் என்று பின்னூட்டமிட்டிருந்தார்.

நல்லவேளையாக இவர் தொடர்பெல்லைக்கு அப்பால் போகவில்லை, போகவும் முடியாது, காரணம் அவர் அமித்துவின் அப்பா. :)

31 July 2009

அம்மா வீடு

மூன்று முடிச்சு என்ற வெகுமானத்தை ஏற்ற பின்பு வரும் மிகப்பெரிய குழப்பமே இனிமேல் அம்மா வீட்டை எங்க வீடு என்று சொல்வதா இல்லை என் வீடு என்று சொல்வதா இதுதான். மாமியார் வீட்டின் மனையை தொட்ட பின்னரே, அம்மா வீட்டுக்கு மூணுநாள் மறுவீட்டிற்காக கூட்டிகிட்டு போவாங்க என்று திருவாய் மலர்ந்து அம்மா வீட்டை அன்னிய வீட்டாக்கிவிடுவார்கள். நாமளும் நம்ம ஜனம் எப்படா கண்ணுல படும் அப்படின்னு தெருவாசப்படிக்கும் வீட்டுக்குமெல்லாம் நடக்க முடியாம (புதுப்பொண்ணு வெட்கந்தான் காரணம்) உள்ளுக்குள்ளேயே குமைஞ்சிகிட்டிருப்போம். திடிரென்று நம் / என் வீட்டு ஜனத்தில் நம்மை அழைத்துப்போக வருவார்கள். ஆஹா புனர்ஜென்மம் எடுத்தாற்போல படும். ஒரே ஓட்டந்தான், சந்தோஷந்தான் எல்லாம் அதிகபட்சம் மூன்று நாளைக்குத்தான். அப்புறம் ஆரம்பிக்கும் ஒரு கண்ணீர் கதை.

கிளம்பும் நேரம் நெருங்க நெருங்க உள்ளுக்குள் ஒரு உதறல் எடுக்கும், இனம்புரியாத ஏதோவொன்று சூழ்ந்துகொள்ளும். போயிட்டு வரேம்மா என்று சொல்லும்போதே கண்கள் குளம்கட்டி உதடுகள் மடங்கும்.போகும்போது அழக்கூடாதும்மா என்று சொல்லிக்கொண்டே அவர்கள் அழுதுகொண்டிருப்பார்கள். அக்கம் பக்கம் எல்லாம் சொல்லிக்கொண்டு, முற்றிலும் ஒரு புதிய பயணத்திற்காக அவரோடும், அவர் தம் மக்களோடும் அவரவர் வசதிக்கேற்ற வண்டியிலேறி போய்க்கொண்டிருப்போம். நாம் மட்டும் தான் போவோம், நம் நினைவுகளெல்லாம் பின்னாடி போகும், வேண்டுமட்டும் திரும்பி திரும்பி பார்த்து தலையில் ஏற்றப்பட்ட பூவின் சுமையோடு ஒரு கட்டத்தில் கழுத்தே சுளுக்கி கொள்(ல்)ளும். இனிமேல்தான் ஆரம்பிக்கும் இந்த அம்மா வீட்டு புராணம்.

எதுக்கெடுத்தாலும் எங்க வீட்டுல சட்.,நாக்கை கடித்துக்கொண்டு எங்க அம்மா வீட்டுல இப்படி செய்ய மாட்டாங்களே. அம்மா வீட்டுல இருக்குற கஞ்சி தண்ணிக்கூட இளநீர் கணக்கா இருக்கும்னு பில்டப் வேற. பிறிதொருமுறை அம்மா வீட்டுக்கு போகும் போது, அங்க போனா மறுபடியும் இந்த உங்க வீடு, எங்க வீடு ப்ரச்சினை. ஏங்க உங்க வீட்டுல செய்தாங்களே, எங்க வீட்டுல பாருங்க எப்படியிருக்குது இந்த பலகாரம் என்று சொல்லிக்கொண்டே (கூடுமானவரைக்கும் ஹஸ்கி வாய்ஸ்) சாப்பிட்டுக்கொண்டிருப்போம். எந்த இடத்தில இந்த உங்க வீடு நம்ம வீடு ஆகும்னு நமக்கே தெரியாது. ஆரம்ப காலகட்டத்துல அம்மா வீட்டுக்கு போகும் போது உபசரிப்பின்போது நடக்கும் உரையாடல்களில் உச்சரிப்பின்போது மாமியார் வீடு அவுங்க வீடு என்பதாய்தான் இருக்கும். இப்படியே தான் அங்கேயும் எங்க வீடு எங்க வீடு என்றே தொடரும், அப்ப இது யார் வீடுன்னு யாரும் கேட்டால் வரும் தர்மசங்கடம் அது ஒரு தனி தினுசு.

சட்டுன்னு ஒருநாள் சரிம்மா, நான் கெளம்பறேம்மா எங்க வீட்டுக்கு என்று நாமே தெரியாமல் உச்சரித்துக்கொண்டிருப்போம். இந்த நுண்ணிய மாறுதல் அம்மா வீட்டிற்கும் புரிய ஆரம்பித்திருக்கும் போது அனேகமாய் அது நாமிருவர் நமக்கொருவரின் தொடக்க காலமாய் இருக்கும். இடைப்பட்ட காலங்கள் அன்பும் அனுசரனையும் அதீத அக்கறையும் என ஓட, இப்போது வந்திருக்கும் முதல் பிரசவம். இனிமே வரும் முதல் மூன்று மாத கால கட்டம்தான் பெண்களின் வாழ்வில் பொற்காலமாய் இருக்கும் அனேகமாய்.

பிறந்து வளர்ந்து பிறகு வேரோடு பிடுங்கி வேறொரு இடத்தில் நடப்பட்ட நாற்று அறுவடையாகி தாய் வீட்டுக்கு மூன்று மாத கால அவகாசம் (5.7 என்று நீட்டிக்கலாம், க்கலாம், லாம், ம்) என்ற இடைவெளியோடு அம்மா வீட்டுக்கு வரும். வேலையே செய்யாமல் வேளாவேளைக்கு சாப்பாடும், குழந்தை ஒன்றே ஆகப்பெரிய குறிக்கோளாய் இருக்கும் இந்தக்காலம், அம்மாக்களெல்லாம் நம்ம குழந்தை(யும்) அம்மாவாயிடுச்சே என்று வியந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அம்மா, அம்மா அப்புடி ஏடாகூடமா குழந்தைய தூக்காதம்மா. ம், ஆமாண்டி, நாங்கல்லாம் ஏது புள்ளை பெத்தது, நீ தான் ஊருல இல்லாத அதிசயமா புள்ள பெத்து வெச்சிருக்க என்று கொஞ்சமாவது வாய்ப்பேச்சு நீளும். பிள்ளைப்பேறு காலத்தில் அம்மாக்களுக்கும், பெண்களுக்கும் ஒரு வாய்ப்பேச்சாவது (செல்ல சண்டைகள்) இல்லாமல் அம்மா வீட்டின் இந்த மூன்று மாத கால கட்டம் முடிவுறாது. இப்படியும் அப்படியுமாய் மூன்று மாதமுடிந்து இப்போது மீண்டும் அழுகை + அட்வைஸ் சீசன். புள்ளைய இப்படி பாத்துக்கோ, அப்படி பாத்துக்கோ என்றபடி. இனி மகளுக்கும், பேரக்குழந்தைக்கும் சேர்ந்து அன்பு போன் வழியே வழியும்.

நாட்கள் செல்ல செல்ல அம்மா வீட்டின் நினைவுகள் அடி மனதில் தங்கிக்கொண்டே அவ்வபோது அவாக்கள் வெளியே தலைநீட்டும், குழந்தையின் உடல்நலம் அது இதுவென காரணங்கள் வளர்ந்து பிரிவொன்றும் சேர்ந்தே வளரும். என்னதான் அவங்க வந்துட்டு போயிட்டு இருந்தாலும், அங்க போய் டேரா அடிக்கிற அந்த ஒரு அனுபவம் வார்த்தைகளில் வடிக்கமுடியாதது.

ஏதாவதொரு விசேஷ நாட்களில் மீண்டும் உரையாடல்கள் துவங்கும், என் மச்சினர், என் நாத்தனார், எங்க வீட்டுல இந்த விசேஷம் என்று என், உன் பின் நம்மாகி இருக்கும் நம் மாமியார் வீட்டிலிருந்து அம்மா வீட்டுக்கு அழைப்பு போகும். இனி அம்மாவும் நம் வீட்டு விருந்தாளிகளில் ஒருவளாய் போயிருப்பாள். அம்மா வீட்டு மக்களுமே !!!!!!!!!


ஏனோ இந்தப் பதிவை எழுதி முடிக்கும்போது, கடைசிக் கடைசியாக இருக்கும் எனது பெரிய சொத்தான எல்லா புத்தகங்களையும் ரெண்டு ட்ராவல் பேக் முழுதும் நிரப்பி, கணவரோடும், அவர் தம் மக்களோடும் மாமனார் வீடு வர, வீட்டுக்குள் வந்து விட்டுவிட்டு ஒரு வாய் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, இனிமே அது உங்க வீட்டு பொண்ணும்மா, அதுக்கு கொஞ்சம் முன்கோபம் வரும் அவ்ளோதான், ஏதாவது சொன்னா உங்க வீட்டு பொண்ணா நெனச்சுக்கோங்க என்று என் மாமியார், மாமனாரைப் பார்த்து கை கூப்பிய மாமாவின் நிழல் நெஞ்சுக்குள் நிழலாடுகிறது. என்னை மாமியார் வீட்டில் விட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு போனபின்னர், அந்த ஒரு பொண்ணு இந்த வீட்டுல இல்ல, என்னமோ வீடே விரிச்சோன்னு இருக்கு என்று சொன்னாயாம் நீ என் அப்பாவுமாய் இருந்திருக்கிறாய் மாமா, உன் நினைவுகளின் நிழலில் ஒண்டிக்கொண்டே என் காலம் 7 மாதம் முடிவுற்றுவிட்டது. மீத காலங்களும் அவ்வாறே.

பெண்களிருக்கும் நமது வீடுகளும் என்றாவது ஒருநாள் வெறிச்சோடுமில்லையா ????

30 July 2009

விருப்பங்களால் ஆன(அ)வள்

வழமை போலவே பணி முடிந்து கூடு நோக்கிய பயணம் தொடர்ந்தது, நேரத்திற்கு பின் ஓடினால் மட்டுமே அந்த குறிப்பிட்ட இரயிலைப் பிடிக்கமுடியும். அனைவருமே கடிகார முட்களின் பின்னால்தான் பயணப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். அது முன்னே ஓட ஓட அதற்கு முன்னால் நாம் ஓட எத்தனித்து கால்மணி நேரம் முன்னதாக கடிகார முள்ளை மாற்றி வைக்கிறோம். ஓடிப்போய் ஏறியவுடன் சுவாசத்தை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள ஒரு இருக்கை கிடைத்தது ஆச்சரியமல்ல, அதிசயம். அந்த மாலை நேரத்து ரெயிலில் எப்போதுமே கூட்டம் நிரம்பிவழியும். அவளுக்கு எப்போதும் விருப்பமானது மழைக்கால ரயில்பயணம். மெல்லியதான மழையின் சாரல், ஈரக்கற்களும், தண்டவாளங்களும், அங்கங்கே முளைத்திருக்கும் புல் பூண்டுகளும், காற்றில் ஒரு வாசத்தை கிளப்பிவிட்டிருந்தது. ரெண்டே நிமிசந்தான் அதை அனுபவிக்க முடிந்தது. ஜன்னலுக்கு சற்று ஒட்டிய இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் அந்தப் பெண்மணி, சாரலடிக்குது, புடவையெல்லாம் நனைஞ்சிடும் என்றவாறே கண்ணாடி கதவை இழுத்துவிட்டாள். யாருடைய அனுமதியுமன்றி மற்றவருடைய விருப்பங்களை கண்ணாடி ஜன்னலை மூடியதைப்போலவே சடாரென்று மூடிவிட்டாள். ஒரு நொடி கோபம் வந்தாலும், விரும்பாமலேயே அவளுடைய எத்தனை விருப்பங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டது என்று தோன்றியது. ஒன்றா, இரண்டா.

ஆரம்பகாலத்தில் கழுத்துவரை முடி கத்தரிக்கப்பட்டிருந்தாள், அதுவே அவளுக்கு பிடித்தமாய்தான் இருந்தது. விடுவதாயில்லை. இது வரைக்கும்போதும், இனிமே முடி வளர்த்தாகவேண்டும் என்றபடியே குட்டை முடி நீளமானது.நீளமான பின் அவளுக்கு எப்போதும் ஒற்றை பின்னல் மேல்தான் இஷ்டம் ஜாஸ்தி. பள்ளியிலோ இரட்டை பின்னல் மடித்து கட்டப்பட்டே வரவேண்டும் என்பது நியதி. வார இறுதியில் தலைக்கு குளித்திருக்கும்போது குதிரைவால் போட அவளுக்கு மிகவும் விருப்பம். ஆனால் மறுநாள் பள்ளிக்கு போகும்போது சிக்கலாகி விடும் என்ற காரணத்தினாலேயே அதுவும் மறுக்கப்பட்டது. இப்படி முதலில் முடியில் ஆரம்பித்த அவளின் விருப்ப நிராகரிப்பு வளர்ந்தே வந்தது அவளூடே.

பதின்ம வயதில் ஆகக்கூடி அதிகம் அணியவேண்டிய ஆடை பள்ளி சீருடையே. அவளுக்கு வாய்த்த பள்ளியில் பச்சை குட்டைப்பாவாடையும், வெள்ளை நிற சட்டையும். அப்போது அவளுக்கு ஃபினோபார்ம் உடையின் மீது அதிக வசீகரமிருந்தது, பின்னால் அது வி வடிவத்தில் துப்பட்டாவை பின்குத்தி போடும் சுடிதாரின் மேல் மையம் கொண்டது. ஆனால் கடைசிவரைக்கும் அவள் அந்த குட்டைப்பாவாடை சீருடை அணியவே தலைப்பட்டாள். அவளுடைய ப்ரார்த்த்னை சீருடை மாற்ற வேண்டியதாயிருந்தது. வீட்டாருடைய வேண்டுதலோ இருக்கும் சீருடை தொடர்ந்தாலே அடுத்த வருடம் சீருடைக்கான செலவேதும் இருக்காது என்பதாயிருந்தது.

அவளுக்கு உயரமான மேஜையும், உடன் நாற்காலியோடு அமர்ந்து படிக்க அதிக விருப்பமாயிருந்தது. இடமும் உடன் பணமும் பற்றாக்குறையினால் வைத்து எழுத வசதியாய் சின்னதாய் ஒரு சாய்வு மேசைதான் தரப்பட்டது. அதிகம் கேட்டால் வீக்கம் விரலுக்கு தக்கபடிதான் இருக்கவேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்பட்டாள்.ஆனால் விருப்பங்கள் விரலைத் தாண்டியும் நகம் போல் வளர்ந்துகொண்டேயிருந்தது.அவளும் நகத்தோடே விருப்பங்களையும் குறைத்துக்கொண்டே வந்தாள்.

வாய்களின் ஓயாத இரைச்சலோடும், குண்டு பல்பின் குறைந்த ஒளிக்கற்றைகளிலுமே பத்தாவது வரை படிக்க நேர்ந்தது. அப்போது அவளுக்கு குழல்விளக்கின் நிழலில் படிக்கவொரு ஆசையிருந்தது. ஆனால் அந்த வெளிச்சம் எல்லோருக்குமாயிருக்கும் அந்த ஒற்றை அறை முழுதும் பரவுமென்பதால்,இரவு, அதிகாலை படிப்பெல்லாம் திண்ணையின் குண்டு பல்பின் வெளிச்சத்திலேயே கழிந்தது. பதினொன்றில் பொருளாதாரமே விருப்பப்பாடமாக எடுக்க விருப்பம். அதிலும் வேறொரு பள்ளியில் (இந்த சாக்கிலாவது சீருடை மாறாத என்ற நப்பாசையும் ஒரு காரணம்)கணக்கு அவளுக்கு கசப்பானதென்றும், அதில் ஒரு பாடம் முழுக்க கணக்காவே வரும், வேண்டாம், முழுக்க முழுக்க அறிவியலே படிக்கட்டும் என்றானது. விருப்பமான பள்ளியையும் உடன் பாடத்தையும் தேர்ந்தடுக்கவிடவில்லை விருப்பங்களை நம்மை கேட்காமலேயே மாற்ற முழு உரிமம் ’பெற்ற(அ)வர்கள். இதற்குள் அவள் விருப்பமற்றதையும் விருப்பமாக்கிக்கொள்ளும் வித்தையறிந்திருந்தாள். அழுதாலும், தொழுதாலும் எது நடக்குமோ அதுதான் நடக்கும் நடந்தே தீரும் என்ற கீதாச்சாரம் அவளுக்கும் உபதேசிக்கப்பட்டது.
தமிழிலிருந்து ஆங்கில வழிக்கல்வி, ஆறுமாதத்திற்கு பிறகு அனைத்திலும் தேர்ச்சி. தலையெழுத்தையே நிர்ணயிக்க போவதாய் கருதும் மதிப்பெண் அட்டைகளை ஒவ்வொரு பரீட்சையின் போதும் பெற்றோரே வந்து வாங்கக்கடவது என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. எப்போதும் அவளின் அக்காதான் அவளுக்காக வருவாள். ஆசிரியை அக்காவின் அருகாமையிலேயே அவளைத் தட்டிக்கொடுத்தாள். இன்னும் கொஞ்சம் கடின உழைப்பிருந்தா இன்னும் மதிப்பெண் கூடும், என்ன கொஞ்சம் சேட்டைகள் நிறைந்த செல்லப்பெண்ணாக இருக்கிறாள் இவள். தன்னைக்குறித்து பிறர் மனதில் தோன்றும் பிம்பத்தை அவள் அப்போதுதான் முதன்முதலில் கேட்டறிந்தாள். கடின உழைப்புத்தான் ஆனாலும் காலத்தின் கணக்கு வேறாகியிருந்தது. ஒரு பாடம் தேர்ச்சி பெற முடியாமல் போனாள். மூன்றே மூன்று மதிப்பெண்களால் அவள் முழுமையடையாமல் போனாள். அத்தனை ஆசிரியர்களும் “உச்” கொட்டினார்கள். யாரோ சொன்னார்கள், ஆரம்பத்துல அவள் சொன்னாமாதிரியே அவள் விருப்பப் பாடத்தையே எடுத்திருக்கலாம் அப்படியென்று. அவள் இப்போது இது போன்ற வார்த்தைகளுக்கு சிரிக்கக் கற்றுக்கொண்டிருந்தாள். மீண்டும் எழுதினாள் தேர்ச்சியடைந்தாள். பள்ளி இறுதி நாட்களில் அவளும் கல்லூரிக்கு போகும் கனவுகளில் மிதந்தாள். கல்லூரிப் பெண்ணாக அவள் கலர் கலர் ஆடைகளில் கைகளில் நீள புத்தகத்தோடு பேருந்தில் பயணிப்பதைப்போன்று கனவுகள் கண்டுகொண்டிருந்தாள்.

இறுதியாண்டு தோல்வி விருப்பங்களோடு சேர்த்து அவளை விழுங்கி விட்டாலும், இப்போது விருப்பமின்றியே கட்டாயத்துக்காக பல்கலைக் கழக வாயிலாக படிப்பைத் தொடர்ந்தாள். தோழிகளனைவரும் பேருந்து நிறுத்தம் வரை வருவார்கள், அவர்கள் இடப்பக்கம் கல்லூரி பேருந்து நிறுத்தத்திற்கும், இவள் எதிர்ப்பக்கம் வேலைக்கு போகும் பேருந்து நிறுத்தத்திலும் நின்றாள். வேலையும், படிப்புமென ஒரே பாதைதான். இளங்கலையில் மூன்றாண்டுகளும் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சியானாள் அவள். அடுத்ததை தொடர்ந்தாள். அடுத்ததும் தொடர்ந்தாள். மூன்று மதிப்பெண்களை இழந்ததாலோ என்னவோ அவள் மூன்று பட்டப்படிப்பை முடித்தாள். முதன் முதலாக வேலைக்குப்போன இடத்தில் குறைவான சம்பளமென்றாலும், நிறைவான ஒரு மனிதரை காண நேர்ந்தது அவளுக்கு. அனேகரின் காதல் நட்பில்தானே தொடங்குகிறது.

நான்கு வருட நட்புக்கு பிறகு அது காதலானதை உணர்ந்தவுடனே அவளுக்கு அவளது விருப்ப நிராகரிப்பின் பயம் படையெடுக்க ஆரம்பித்தது. ஆனால் இந்த முறை இந்த விருப்பத்தை எவரெதிர்ப்பினும் அவள் நிராகரிப்பதில்லை என்று முடிவு செய்தாள். ஆனால் முடிவிலாப்போராட்டம் ஒன்று எட்டாண்டு காலமாக நடந்தே பயணித்தது அவளோடு. வாசிப்பிலும், கிறுக்கல்களிலும் தன்னை மீட்டெடுத்துக்கொண்டாள் அவள்.

இவளின் இந்த விருப்பத்தை யாராலும் நிராகரிக்க முடியாதென்று தீர்மானித்தார்களோ என்னமோ உரிமம் பெற்றவர்கள் கடைசியாய் தலை சாய்த்தார்கள், அவளும் தலைசாய்த்தனள் தன் தலைவனின் தோள்மீது. முதன் முறையாக அவளின் வாழ்வின் முதலும் கடைசியுமான விருப்பம் முற்றுக்கு வந்தது. இந்த முற்றும்க்கு பின்னர்தான் தன் விருப்பங்களை தெளிவாகத் தீர்மானித்துக்கொண்டாள். தைரியமாக தன் விருப்பங்களை தெரியப்படுத்தினாள். வரையறைகளுக்குள் தோன்றும் விருப்பத்திற்கு விரலாவது வீக்கமாவது.

காலை மிதித்தாலும், காற்றை அடைத்தாலும் கத்தாதவர்கள் சக பயணிகள், அந்தப் பெண்மணி ஜன்னலை மூடியதற்கும் மறுப்பில்லை அவர்களிடம். அவள் இப்போது அந்த பெண்மணியிடம் சற்று குரலுயர்த்தி சொல்கிறாள். சாரலில் உங்களுக்கு புடவை கொஞ்சம்தான் நனையும், ஆனால் எங்களுக்கு முழுசாய் காற்றே வரவில்லை என்று. வேண்டுமென்றால் நான் அங்கே உட்கார்ந்து கொள்கிறேன், நீங்கள் இங்கே வாருங்கள். அந்தப் பெண் ஜன்னலை திறந்து வைத்துவிட்டு, காற்றோடு வார்த்தைகளை முணுமுணுக்கிறாள். அதை கவனித்தும் கண்ணுறாதவளாய் அவள் முகத்தோடு வந்து மோதும் சில்லென்ற மழைக்காற்றோடு, பயணத்தை தொடர்கிறாள். கூட்டினைத் தொட்டுவிடும் தூரம். இப்போது மகளின் விருப்பங்களுக்கெல்லாம் மறுப்பேதுமில்லாமல் தலை சாய்க்கவென்றே அவளின் நடை வேகமாகின்றது.

29 July 2009

டேங்க் தண்ணி வந்திருச்சேய் !!!

அது ஒரு காலம் கண்ணே! கார்காலம் பொய்த்த காலம், ஆமாம் இடைப்பட்ட 90களில் மிகுந்த தண்ணீர் கஷ்டம்.கொஞ்சம் மேடான ஏரியாவிலெல்லாம் அடி பம்ப்பில் தண்ணீர் வராமல், நாங்கள் இருந்த குடியிருப்பில் மோட்டார் தண்ணீருமில்லை.வீதியில் இருக்கும் 100 அடி நீல நிற நீள பம்ப்புதான் எங்கள் தெருவில் பலபேருக்கு நீராதாரம். அந்த நீரில் சமைக்கவோ, குடிக்கவோ முடியாது. துணி கூட துவைக்க முடியாதென்பது வேறு விஷயம். இருப்பினும் ஆலை இல்லாத தெருவுக்கு அந்த தண்ணிதான் சக்கரையா இருந்துச்சு அப்போ.

எங்கள் தெருவிலிருந்து மெயின் ரோடுக்கு வந்தால்தான் ரெண்டு, மூணு பங்களா வீடுகளில் நல்ல குடிதண்ணீர் வரும். அதில் ஒருத்தர் வீட்டுலதான் எல்லார்க்கும் தண்ணி விடுவாங்க. தண்ணீ தூக்கிகிட்டு வர தூரம், தண்ணிக்காக நிக்குற வரிசை, 10 குடம்னா எக்ஸ்ட்ரா 10 குடம் அடிக்கிற வேலை அப்படின்னு ரொம்பவே கொடுமையான காலகட்டம். இதைப் பார்த்த மாமா நைட் நேரத்துல ஆட்டோ ஓட்டிகிட்டு போய் பீச்ல இருந்து வாரத்துல ரெண்டு நாளைக்கு சேர்த்தே தண்ணி எடுத்துகிட்டு வருவாங்க. உப்பு தண்ணியில்ல நல்ல தண்ணிதான். பீச் மணல்ல சில இடங்கள்ல கொஞ்ச ஆழமா ஊத்து மாதிரி தோண்டி வெச்சு, ஒரு சின்ன பாத்திரம் போகுற அளவுக்கு துவாரமிருக்கும் அதுல நல்ல தண்ணி எடுப்பாங்க அந்த சுத்துவட்டாரத்துல இருக்கறவங்க. விழலுக்கு இறைத்த நீர் வாய்க்கால் வழியோடறது மாதிரி எங்க மாமா & ப்ரண்ட்ஸ் கோ ஆட்டோ எடுத்துகிட்டு போய் அந்த தண்ணிய எடுத்துக்கிட்டு வருவாங்க., அது வழியா தண்ணிய மோந்து மோந்து குடத்துல ஊத்த ஆரம்பிச்சோம்னா, 10 குடம் நிரம்ப கரெக்ட்டா 1 மணிநேரமாகிடும். பீச் காத்து, அந்த நேரத்துல படுற தண்ணியோட சில்லிப்பு ரொம்ப நல்லா இருக்குமாம், ஆனா எங்கள மாமா அந்த நேரத்துக்கெல்லாம் பீச்சுக்கு கூப்பிட்டு போகமாட்டார். மீறி அழுதோம்னா, அதுக்கப்புறம் அவர் தண்ணி எடுக்கவே போக மாட்டாருங்கன்ற ஆதங்கத்துல, அம்மா எங்கள ரெண்டு சாத்து வைக்க அழுதுகிட்டே தூங்கிப்போவோம், காலைல பார்த்தா எல்லா குடத்துலயும் நல்ல தண்ணியிருக்கும்.

இப்படியே ராத்தூக்கம் கெட, மாமா அண்ட் டீம் இந்த தண்ணி பிரச்சினைக்கு முடிவு கட்ட டேங்க் தண்ணிய தெருவுக்கு கொண்டு வர முயற்சி செஞ்சாங்க. அந்த ஏரியா மெட்ரோ வாட்டர் ஜெ.ஈ, ஏ. ஈ, பி.ஈ ந்னு நாலைஞ்சி ஆல்பபெட்ஸ பார்த்து தெருவுக்கு ஒரு டேங்க் போட்டு டேங்கர் லாரிய வரவெச்சாங்க. டேங்க் வைக்குற இடைப்பட்ட காலத்துல, டேங்கர் லாரியே தெருவுக்கு வந்து தண்ணிவிடும். அந்த சமயத்துல ஏரியால சும்மா சுத்திகிட்டு இருக்குற ஒரு நாலைஞ்சு பேர் எல்லாரையும் வரிசைல வர வெச்சு ஒரு குடத்துக்கு நாலணா வாங்கிகிட்டு, தண்ணியவிட்டு, தண்ணி டேங்குக்கு பாதி, அவங்க தண்ணியடிக்க மீதின்னு தேத்திக்கிட்டாங்க. ஏரியாவுக்கும், அவங்களுக்கும் சேர்த்து தண்ணி ப்ரச்சினை தீர ஆரம்பிச்ச நேரம் எல்லாத்தெருவுக்கும் கருப்பு சிண்டெக்ஸ் டேங்க்கை போட்டாங்க. டேங்கர் லாரி வந்து தண்ணிய அதுல நிரப்பிட்டு போயிரும்.இப்ப பிரச்சினையெல்லாம் யாரு தண்ணி விடுறது என்பதுதான். எங்க தெருவில் ஆரம்பத்தில் யார் அந்த டைம் சும்மா இருக்காங்களோ அவங்க வந்து தண்ணி விட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க.
திடீர்னு எங்க வீட்டுல இருந்து ரெண்டு வீடு தள்ளியிருக்கிற பூனைவீட்டு அம்மா (அவங்கள அப்படித்தான் சொல்லுவாங்க) வந்து, எங்க மாமா கிட்ட யப்பா இது மாதிரி இனி நான் தண்ணி விடுறன்ப்பா, நாஞ் சும்மாத்தான இருக்குறன் வீட்டுல, ஒவ்வொருத்தர் ஒவ்வொரு நாளு விடறாங்க, நெறைய பேருக்கு தண்ணி கெடைக்கல கொஞ்சம் சொல்லுவிடுப்பா, என்பது மாதிரியான பொது நல டயலாக்ஸை அள்ளி வீச மாமாவும், சரிங்க நீங்களே விடுங்க. நான் அவனுங்க கிட்ட சொல்லிடறேன். ஆரம்பத்துல இந்த அம்மா விட அதுக்கப்புறம் இவங்க பையன் கபாலி விட, தெருவுல பாதி வீட்டுக்கு தண்ணிப்பிரச்சினை தீரல.அதாகப்பட்டது நெறைய தண்ணி இவங்க வீட்டுக்கும் வேண்டப்பட்டவங்களுக்குமே போக ஆரம்பிச்சது. ஒரு வீட்டுக்கு மூணு குடம் கணக்குன்னாலும், இவங்க வீட்டுக்கெல்லாம் கணக்கில்லாம போகும். மீறி கேட்டா டெய்லி குட சண்டை நடக்கும். இதுல வேண்டப்பட்டவங்க யாருன்னு பார்த்தா அது பொன்னி வீடு. எங்க குடியிருப்புல இருந்த இன்னொரு வீடு (ஒரே வீட்டில் கிட்டத்தட்ட 10 பேர்) அவங்களுக்கு மூணு குடமெல்லாம் ஜ்ஜூபி. ஆனாலும் முதல் ரெண்டு வாரம் மூணு குடம்தான் அவங்க வீட்டுக்கு போய்க்கிட்டிருந்துச்சு அப்புறம் திடீர்னு அவங்களும் முதல் ஆளா வந்து குறைந்த பட்சம் 10 குடமாவது பிடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க, அப்படியே அந்த பெரிய குடும்பத்தின் ஒரே பொண்ணான பொன்னிக்கும், தண்ணி விடும் கபாலிக்கும் காதலும் பிடிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

அப்ப இந்த் கரகாட்டகாரன் கனகா வோட இம்ஃபேக்ட் ஜாஸ்தி இந்த அக்காங்ககிட்ட, யம்மா, செட் செட்டா தாவணிப்பாவாடையும், ரெட்டைசடை பின்னலும், நல்ல வேளையாய் ரெண்டு சைடும் பூ சுத்திக்காம விட்டாங்க. சூப்பருக்கும் சுமாருக்கும் நடுவே இருந்த பொன்னிக்கு ஆஹா வந்திருச்சு காதலும் அது மூலமா வீட்டுக்கு டேங்க்கு தண்ணியும். அட, அட தண்ணி டேங்க்கிட்ட இவங்க பண்ற அலம்பல் இருக்கே. டேங்க் தண்ணி வந்தவுடனே கபாலி சார் வாட்ச்செல்லாம் கட்டிக்கிட்டு, கொஞ்சம் நல்ல சட்டை போட்டுகிட்டு டேங்க்குகிட்ட வந்துடுவார் (அவர் செய்த ஒரே வேலை டேங்க்தண்ணி விட்டதுதான்) வந்த்வுடன் முன்னே அடுக்கி வைத்திருக்கும் கலர் கலர் குடங்களை எட்டி விட்டு பந்தாடுவது அவரின் ஹீரோயிசத்துக்கு நல்ல சான்று. ச்சே, எல்லாம் போங்க, பின்னாடி போங்க, டேங்க்காரன் தண்ணிய விட்டுட்டு போகட்டும் என்று சவுண்டு குடத்தை விட ஸ்பீடாய் பறக்கும். கபாலியோட அக்கா, அப்புறம் பொன்னி, இவங்க ரெண்டு பேரும் மட்டும் அப்படியே சைடு வாங்கி அப்படியே டேங்க்கு பக்கம் போய்டுவாங்க. டேங்க்கோட மோட்டார் போட்டதுதான் தாம்சம், புடிப்பாங்க புடிப்பாங்க கிட்டத்தட்ட ஒரு அம்பது கொடமாவது புடிப்பாங்க அந்த நல்லவங்க.இப்படியா எல்லோருடைய வயித்தெரிச்சலையும் கொட்டிக்கொட்டியே பொன்னி, கபாலி காதல் வளர்ந்தது. இந்தக் காதல் வெவகாரம் பொன்னியின் அண்ணன்களுக்கு தெரியவந்தவுடன் ரொம்ப பெரிய எதிர்ப்பிருக்கும்னு தெருவே எதிர்பார்த்தது. ஆனா அவங்க நல்லவங்களுக்கு நல்லவங்க போல, கபாலியோட கை குலுக்க ஆரம்பிச்சாங்க.
இப்படி ஃபுல் பீடுல ஆரம்பிச்ச லவ் ஒரு பீரியட்ல வறண்டு போக ஆரம்பிச்சுடுச்சு, அது எப்போனா, டேங்கர் லாரிகள் வாரத்துக்கு ரெண்டு இல்லனா மூன்று முறையோ தான் வர ஆரம்பிச்சுது. சில சமயம் வந்தாலும் ஆறு தெருவிலும் தண்ணீர் விட்டுவிட்டு கடைசியில் இந்தத் தெருவுக்கு தண்ணியிருக்காது. எங்கள் தெருவில் இருக்கும் எல்லோரும் மற்ற தெருவுல போய் தண்ணி பிடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. ஆனால் கபாலி & பொன்னி ஃபேமிலி மட்டும் ப்ரஸ்டீஜ்! பார்த்து மத்த தெருவுக்கு போக மாட்டாங்க. அப்படியே போனாலும் அங்க இவங்களுக்கு “முதல் மரியாதை” யெல்லாம் கிடைக்காது, தண்ணி காலியாகிருச்சு அப்படின்னு மொக்கை வாங்கிட்டு வரவேண்டியதுதான். இந்த சமயத்துல பொன்னிக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்க ஆரம்பிச்சாங்க !. கபாலி ஃபேமிலிக்கு இருந்த ஒரே சொத்து அந்த தெருவோட டேங்க் தண்ணி மட்டும்தான், அதையும் அவங்க செய்த அராஜகத்தாலேயே அந்த தெருவில் இருப்பவங்க பிடுங்கி கொண்டுவிட்டார்கள். காத்து தெசை மாறி வீசுச்சு, கை குலுக்கிகிட்டவங்க கண்ணெடுத்தும் பார்க்காம போக ஆரம்பிச்சாங்க. கபாலி கருப்பு தாடி வெச்சு தேவதாஸ் மாதிரி ஆனார்.

பொன்னி அக்கா கனகா கெட்டப்புலயே இருந்து சுபயோக சுபதினத்தில் கண்ணாலம் செய்துகிட்டாங்க.கண்ணால்த்துக்கு அந்தத் தெருவில் கபாலி வீட்டார் மட்டும் போகவில்லை. அப்புறம் ரெண்டு மூணு வருடங்கள் கழித்து கபாலி(யும்) மாப்பிள்ளையானார்.மூன்று பிள்ளைகள் பிறந்த பின்னர் கபாலியின் சந்தேகப்பிடுங்கலினால் மனைவி தற்கொலை செய்துகொண்டாள். பொன்னி இப்போதும் சகல சௌபாக்கியங்களோடு கணவர் + குழந்தைகளோடு அம்மா வீட்டுக்கு போகிறாள். கபாலி இப்போது மூன்று பிள்ளைகளோடு வெள்ளைதாடி தேவதாஸாக இருக்கிறார்.
டிஸ்கி: பதிவு பெரிசானதுக்கு மன்னிக்கவும் :)

28 July 2009

தனலட்சுமி(களின்) கதை - 1

அவளை நான் முதன் முதலில் பார்த்தது 18கே பஸ்ஸில்.ஓரம் சுரண்டப்படாமல், பேனா கிறுக்கல்களில்லாமல், அழுக்கான கைத்தடங்கள் என ஏதுமில்லாமல், செவ்வக வெள்ளைத்தாளில் சதுரத்துக்குள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். பளிச் சென்ற முகம் அவளுக்கு. இரட்டைப்பின்னல், பூப்போட்ட பாவடை சட்டை. கருப்பு வெள்ளைப் படமாக இருந்தாலும், பளிச்சென்று தெரியும் விபூதிக்கீற்று சிரிக்கும் உதடுகள், குறுகுறு பார்வை. மறக்கவே முடியாதபடி பளிச்சென மனதில் ஒட்டிய முகம். ஆனால் அவளின் முகத்தை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு, சட்டென்று அதன் கீழிருக்கும் எழுத்துக்களுக்குத் தான் தாண்டியது மனமும், கண்களும். செய்தி சொன்னது இவைதான்: அவள் பெயர் தனலட்சுமி, வயது 13, பள்ளிவிட்டு வரும்போது காணாமல் போய்விட்டதாகவும், வீட்டு எண், தெருப்பெயரோடு வெஸ்ட் மாம்பலம் என்றும் சொல்லப்பட்டிருந்தது.என் நிறுத்தம் வந்து பஸ்ஸை விட்டு இறங்கும் மட்டும் அவளை நானும், அவள் கண்கள் என்னையும் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தது. அவளோட என் பந்தம் அதோடு விடாது என எனக்கு அப்போது தெரியாது.

ஒரு வாரம் கழித்து மாம்பலம் ரயில்வே ஸ்டேசனில் இறங்கி காய் வாங்கி வர செல்லும்போது அவளைக் குறித்த போஸ்டர்கள். உடன் வந்த அமித்து அப்பாவிற்கும் சொல்ல, அவரும் வருத்தம் தோய்ந்த முகத்தோடே கடந்துவிட்டார். இப்படியாக நினைவுகளில் நின்றவள், என்னை துரத்திக்கொண்டே எக்மோர் வரை வந்துவிட்டாள். ஆம் அவளைக்குறித்த அந்த போஸ்டர் எக்மோரில் இருக்கும் ராம்ப்பின் ஒரு தூணில் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. ட்ரெயினை விட்டு இறங்கி அவசர அவசரமாக வந்தவள், தூணில் ஒட்டப்பட்டு சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் தனலட்சுமியின் ஃபோட்டோவைப் பார்த்தபின் பக் கென்று ஆகிவிட்டது. என்னை கண்டுபிடியேன் அக்கா என்று சொல்வதைப் போலவே துரத்திக்கொண்டே வந்தாள். இந்த நிகழ்வு நடந்து ஏறக்குறைய 4,5 மாதங்களிருக்கும். முக்கால்வாசி கிழிக்கப்ப்ட்ட நிலையில் இன்னமும் அந்தத்தூணில் தனலட்சுமியின் போஸ்டர் இருக்கிறது. அவளின் சிரிப்போடு இருக்கும் அந்த முகத்தை மட்டும் யாரோ கிழிக்காமல் விட்டு விட்டார்கள் போலும்.
கவனிக்காதது போல் முகம் திருப்பிக்கொண்டு அவளை கடக்க முடியவில்லை. ஏறெடுத்து அவளின் சிரிப்பைப் பார்த்துவிட்டே கடக்கிறேன் அவ்விடத்தை இன்னமும்..... மனது முழுக்க அவளுக்கு எதுவுமாகாமல் அவளின் பெற்றோர்களிடம் கிடைத்திருக்கவேண்டும் என்ற பிரார்த்தனை மட்டும் இருந்துகொண்டியிருக்கிறது.

பிறகொன்றும் தோன்றும் காணாமல் போனவர்கள் கிடைத்தால், ஒட்டிய போஸ்டர்களை வந்து கிழித்துப்போடமாட்டார்களா. அவர்கள் கிடைத்தார்களா, இல்லையா என்பதை நமது மனதுக்குள் கேள்வியாய் வைத்துவிட்டு போகிறார்களே என்பதாக.

இப்போதெல்லாம் ரயில்வே ஸ்டேசனில் முதியவர்கள் ஃபோட்டோ போடப்பட்ட போஸ்டர்கள்தான் அதிகமிருக்கிறது. அந்த போஸ்டரைப் பார்க்கும் போதே அந்த வயோதிக முகத்தை யார் யாரெல்லாம் ஞாபகம் வைத்து கண்டுபிடிப்பார்களென இவர்கள் ஒப்புக்கு போஸ்டர்கள் ஒட்டுகிறார்கள் எனத் தோன்றும்.வரும் போகும் இரயிலின் சத்தத்தைத் தவிரவும் எப்போதும் சில குரல்கள் இரயில்வே ஸ்டேசனில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும். அதில் யாசகம் கேட்கும் ஈனஸ்வர குரல்களும், சைகையினால் கேட்பதுமுண்டு. சில குரல்கள்தான் வித்தியாசமாய் கணீரென்று கேட்கும். அப்படி ஒரு பெண்மணி, நல்ல குண்டாய் இருப்பார், யானைக்கால் வந்து, கால் முழுதும் புண்கள். யாருடைய உதவியுமன்று உட்காரவோ எழவோ முடியாது அவர்களால். ஆனால் அவர்கள் யாசகம் கேட்பது, அம்மா, தாயே என்றிருக்காது. என் பட்டு, ராஜா, எஞ் செல்லம், நான் பெத்த புள்ளைங்களா, எம் பொண்ணே, தங்கமே.அம்மாவுக்கு ஏதாவது போட்டுட்டு போங்கடா. கம்பீரமாகவும் வாஞ்சையாகவும் ஒலிக்கும் அவர் குரல். அனேகமாக அந்தக் குரலைக் கேட்டவுடன், பையில் கையை விட்டு சில்லறையைத் துழாவாத கைகள் மிக சொற்பமே என நினைக்கிறேன்.ஊர் பிள்ளைகளை இப்படி அழைக்கும் அந்த வாய்தானே தன் பிள்ளைகளையும் கூப்பிட்டு கொஞ்சி மகிழ்ந்திருக்கும், இல்லையெனில் அந்தம்மாவையும் அவர்களின் பெற்றோர் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி சொல்லி கொஞ்சி மகிழ்ந்திருப்பார்கள் !!!

காலம் எப்போதுமே இப்படித்தான் போல, ஓவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு கட்டத்தில் அவரவர் எண்ணங்களிலும் வாய்களிலும் வார்த்தைகளை மாற்றி மாற்றி வைத்து விளையாடிப் பார்க்கின்றது. ஆனால் சுலபமாக நமக்குத் தேவையான சொற்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டே காலத்துக்குத் தக்கவாறு பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

27 July 2009

வாழ்க்கைபுத்தகம்

எனக்கு நட்சத்திரங்களை எண்ணுவது மிகவும் பிடித்தமானவொன்று. தூக்கம் வராத வீசிங்க் படுத்தி எடுத்த காலகட்டங்களில், திண்ணையில் அம்மாவோடு படுத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களை எண்ணிய இரவுகளின் கருமை இன்னும் என் விழிகளோடே வந்துகொண்டிருக்கிறது.
இப்போதெல்லாம் ஆறு மணி தூக்கத்திற்கே நேரமில்லாத பொழுது, நட்சத்திரங்களை எண்ண நேரம் கிடைக்கவில்லை. அப்போதும் எப்பவாவது, 8,9 மணி வாக்கில் அமித்துவோடு மாடியில் படுத்துக்கொண்டு, நட்சத்திரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு விரல் நீட்டி ஒன்னு, ரெண்டு, மூன்னு சொல்வோம்.
அமித்து மூன்று வரை சொல்லுவாள், அதற்குப்பிறகு அதில் அவளுக்கு இண்ட்ரஸ்ட் போய் விட மனமில்லாமல் அடுத்த விளையாட்டுக்கு தாவிப்போவேன் அவளோடே.

அமித்துவுக்கு அம்மாவான பின் நட்சத்திரங்களை எண்ண முடியாமல் போனாலும், அமித்துவின் பெயரால் தமிழ்மணத்தில் நட்சத்திரமாக எழுத வந்திருப்பது ஆச்சரியம் கலந்த விஷயமே, எனக்கும் மற்றும் உங்களுக்கும்.

வாழ்க்கை என்னும் புத்தகத்தில் நானிருப்பது இப்போது இந்த வலைப்பூ என்னுமோர் அழகிய அத்தியாயத்தில்.

வாழ்க்கை புத்தகத்தில்
விரும்பியோ விரும்பாமலோ
புரட்டப்பட்டுக்கொண்டே
இருக்கின்றன பக்கங்கள்

தாய், தந்தை
கணவன், மனைவி
குழந்தைகள்,உறவுகள்
நண்பர்கள், இன்ன பிற
என அத்தியாயங்கள்
நெடுகிலும்
!! மனிதர்கள்
?? மனிதர்கள்
மனிதர்கள் மட்டுமே

முற்றும்
எங்கே, எவ்வாறு
எனத் தெரியாத
இந்த வாழ்க்கை புத்தகம்

சுவாரசியமாகத்தான்
போகிறது
அன்றாடங்களோடு

வருடங்களில்
கரைகிறது
வயது

எப்படியும்
படித்து முடித்தாக
வேண்டிய
கட்டாயத்தில்
மனிதர்கள்

ஆம்
விரும்பியோ விரும்பாமலோ
புரட்டப்பட்டுக்கொண்டே
இருக்கின்றன
இரவையும், பகலையும்
சுமந்த நாட்கள்





நட்புடனும்
நன்றியுடனும்
அமித்து அம்மா.